De perdito Imperii Romani, pars IV

Vandali in Africa Anno 421 Constantius Magister Militum atque de-facto princeps Imperii Occidentalis mortuus est, qui Constantinum III. usurpatorem et barbaros Gallicos devincere potuerat. Postea erat diuturnitas certaminis de potestate, victurus tandem Aetius. Is deinde Magister Militum factus fuit principante Valentiniano III., qui adhuc erat puer illo tempore. Quidam Valentinianus erat nepos Honorii principis anterioris… Continue reading De perdito Imperii Romani, pars IV

Cultus Mithrae Romanorum

Mos Romanorum in aetate rei publicae atque principatum anteriore pertemperatus erat pro sacris aliis. Quodam tempore Romani non tantum curabant fidem ipsorum publicam, sed etiam solebant accipere cultus alios, eorum sententia ad contendendum ab plurimis deis protectionem. Id fiebat aut illa Interpretatione Romana numerante deitates alias aequas Romanorum, sicut Graecos, aut Invocatione iubens deos alios… Continue reading Cultus Mithrae Romanorum

De perdito Imperii Romani, pars III

Pictura Ioannis Waterhouse de Honorio Caesari gallinis pascente cum certior factus est Romam esse capta. Incursio Barbarorum Cum bellum Gothi anno 376 ad 382 interfuerat partis Imperii Orientalis, Imperium Occidentale in discrimen vero maius venit initio saeculi quinti. Ab anno 405 p.Chr.n. Hunni incipiebant expellere gentes ceteros Germanos, atque Vandali, Suebi, Alani, Burgundionesque tunc Rhenum… Continue reading De perdito Imperii Romani, pars III

De perdito Imperii Romani, pars II

Capitulum in Libro Petri Heather tractante perditionem Imperii Romani ex quo pars argumentorum sumitur. De Bello Gothico Imperium Romanum, sicut omnia imperia magna per cursum temporum, immigrandum tolerabat. Saltim in aetate principatum intererat tractando immigrandum et vicinos suos, sodales sicut hostes, rationem instituebat liberalem atque certem. Secundum illam peregrini, multi immo, grati erant Romanis, quia… Continue reading De perdito Imperii Romani, pars II

Epistula Plinii Minor de Christianis

Gaius Plinius Caecilius Secundus, Plinius Minor notus melius, fuit magistratus, advocatus, senatorque illustris in aetate principatum anteriori. Vixit in saeculo primo post Christum natum (ab circa LXII ad CXV p.Chr.n.) in Roma Asiaque Minore, vel Bithynia, ubi fuit legatus Imperatori Traiani provinciae Ponti et Bithyniae ab anno CXI p.Chr.n. Plinius Minor erat nepos Plinii Maioris,… Continue reading Epistula Plinii Minor de Christianis

De perdito Imperii Romani, pars I

Imperium Romanum in aetate principatum posterioris Imperium Romanum ab initiis in aetate rei publicae et ab invalescendum in aetate principatum anteriore usque ad excidentem saeculam quartam valde mutatum erat. Fines solidae erant absque amplationibus minoribus et intra fines Pax Romana vigebat itaque tempus stabilitatis securitatisque. Incolae territoriorum expugnatorum in periodo expansionis, Gallii imprimis, Romanitatem sive… Continue reading De perdito Imperii Romani, pars I

In vino (non tantum) veritas

Vinum in aetati antiqua erat, sicut frumentum olivaeque, cibaria cardinalis. Regiones circum mare mediterreaneum, ubi civitates antiqui floruerunt, illa nostraque aetatibus bene placebantur colendo vini. Ea cultura igitur erat in Aegyptus vetero, praeterea in Graecia, et scilicet in Imperio Romano. De significantia vini apud Romanos et de mores bibendi eorum satis multum noscemus litterarum scriptarum… Continue reading In vino (non tantum) veritas

Potus commixtus de Arachibus hypogaeis

Constat araches, si torreatur sine oleo accessorio et edatur sine sale, esse cibaria sanissima universi mundi. Continent magnam partem proteinarum et vitaminas multas mineraliaque sicut potassium vel magnesium vel zincum vel acidum folium, itaque maxime intersunt exempli gratia in diaeta vegetabile. Consistentium ex glicides rarissima etiam possint esse utiles pro diaeta LowCarb. E ratione magna… Continue reading Potus commixtus de Arachibus hypogaeis

Claudius, Cæsar Deusque

Claudius, Cæsar Deusque est narratio de Roberto Grave quæ primum introduxitur anno MCMXXXIV in duo libris Anglicis I Claudius ac Claudius the God. Editio Germana, quæ congreretur per adiuvante auctoris, brevissima versio fabulæ est in unum librum. Narratione fingatur autobiographia Claudii Cæsari Romani, qui vixit ab anno X ante Christum natum ad LIV post Christum… Continue reading Claudius, Cæsar Deusque

Latina, qua de causa?

Cur Latina studenda sit hodie quoque fortasse rogatur? Scilicet hæc Lingua mortua est, necne? Vere; tamen multos non conscios sunt sermo Latinus non perivit cum ruina Imperii Romani, sed manebat sæcolis multis lingua et doctrinæ et religionis (sane, scitur) et litterarum. Non modo auctores Romani relinquerunt verba Latina, set etiam homines clari notique sicut Galileo… Continue reading Latina, qua de causa?